1. مهارت گوش دادن فعال

شنيدن ، گوش دادن و ‹ گوش دادن فعال › داراي تفاوتهاي عمده اي هستند . شنيدن عملي غير ارادي بوده و گوينده به هيچ وجه از شنيده شدن سخنان خود بازخورد مثبتي بدست نخواهد آورد . گوش كردن هر چند فعاليتي ارادي است ليكن در گوش دادن تنها سخنان فرد با دقت شنيده مي شود در حالي كه گوش دادن فعال فعاليتي است كه در آن هم سخنان فرد شنيده مي شود ، هم تن و لحن صداي او و هم زبان بدن او مورد مطالعه قرار مي گيرد . به عنوان مثال وقتي كسي مي گويد من عصباني هستم . چنانچه فقط به كلمات او توجه كنيم نمي توانيم شدت عصبانيتش را درك كنيم اما اگر به تن صداي او توجه كنيم كه با صداي بلند يا آهسته اين كلمات را ادا       مي كند . درك بهتري از ميزان عصبانيت او به دست مي آوريم . و اگر به چهره و اندام او نيز نگاه كنيم مثلا ببينيم چهره اش سرخ شده يا دندانهايش را به هم فشرده است درك كاملتري از ميزان عصبانيت او بدست مي آوريم . روان شناسان معتقدند كه در ارتباط 55 درصد پیامها از طریق ژست های بدن ، 38 درصد از طریق تن و لحن صدا و تنها 7 درصد از طریق حروف منتقل می شوند .(Mehrabiann   )

      بنابراين بايد پدران و مادران گوش دادن فعال را ياد بگيرند و توجه داشته باشند كه در هنگام صحبت فرزندان در مقابل آنها قرار گرفته در چشمان انها نگاه كرده و سخنان آنها را گوش كنند . همچنين به موانع ارتباط موثر توجه كنند . وقتي فرزند با پدر يا مادر خود صحبت مي كند مثلا در مورد دعوايي كه با دوستش انجام داده است حرف مي زند . والدين خوب در مقابل او مي نشينند . به او توجه مي كنند . كلام او را قطع نمي كنند . تهديد نمي كنند . برچسب نمي زنند . مسخره نمي كنند . قضاوت نمي كنند و به جاي همه اينها همدلي مي كنند . قضاوت كردن ، برچسب زدن ، ارائه راه حل ، ارجاع به خود ، مسخره كردن و قطع سخنان از جمله موانع ارتباط موثر است . كه اغلب والدين توجهي به خود داري از بكار بستن آنها ندارند .( موتابي . 1383 :28 )